Teatr Klucz zaprezentował najnowszy spektakl Intro w Centrum Kultury Zamek w Poznaniu. Twórcy poruszają w nim temat wolności i ograniczeń wpisanych w ludzką egzystencję. Premiera tej wyjątkowej produkcji potwierdza rosnące uznanie dla zespołu.
Założony w 2006 roku z inicjatywy terapeutki Hanny Rynowieckiej oraz aktora Teatru Nowego Wojciecha Deneki, Teatr Klucz po dekadzie działalności przeniósł się z Warsztatu Terapii Zajęciowej „Przylesie” do Centrum Kultury Zamek. Od 2021 roku opiekę artystyczną nad zespołem sprawuje tancerz i choreograf Janusz Orlik, który wprowadził grupę na wyższy poziom artystyczny.
Sukces na offowej scenie
Każdy ze spektakli wyreżyserowanych przez Orlika dotyka metateatralnych odniesień. Pierwsza produkcja pod jego kierownictwem – „Tranquillo” z 2022 roku – zdobyła główną nagrodę Ogólnopolskiego Konkursu na Najlepszy Spektakl Teatru Niezależnego „The Best OFF”. To wyróżnienie podkreśliło ideę „teatru powszechnego” realizowaną w Zamku z inicjatywy Andrzeja Maszewskiego, dostępnego dla każdego i włączającego.
W 2023 roku premiera „Intermezzo” eksplorowała granicę między sceną a rzeczywistością. Z kolei „Amoroso” z 2024 roku skupiło się na życiu uczuciowym i erotycznym, zestawiając je z poczuciem samotności i wyobcowania.
Spektakl Intro Teatru Klucz – manifest wolności
Najnowsza produkcja, zatytułowana „Intro”, stanowi szczególny manifest zespołu. Tytuł nawiązuje do angielskiego „introduction”, a także łacińskiego „introducere” – prowadzenia ku wnętrzu. Artyści, posługując się obrazem, ruchem i kostiumem, rzadko używają słów. Fantazjują, ale pozostają sobą, nie ukrywając się za rolami. Ich stabilnym punktem odniesienia jest realność własnego istnienia.
Sceniczna wolność i jej granice
Spektakl rozgrywa się w pustej, czarnej przestrzeni. W pierwszej scenie aktorzy i aktorki w czarnej bieliźnie krążą między rozrzuconymi kostiumami. Ta umowna nagość podkreśla ograniczenia narzucane przez ciało. Towarzyszy im utwór „Life on Mars?” Davida Bowiego, opowiadający o marzeniu o życiu jak w kinie, które okazuje się rozczarowaniem.
Przewodniczką po tym świecie jest Karina Akseńczyk, tłumaczka języka migowego w stroju stewardesy. Kolejne sceny oscylują między symbolicznością a abstrakcją, uniemożliwiając rekonstrukcję linearnej fabuły. Aktorzy zakładają fantazyjne stroje, peruki, używają rekwizytów, ale wyobraźnia nie zastąpi rzeczywistości.
„Nie śpij!” – wykrzykuje wielokrotnie Jarosław Kubiak, przypominając, że sen nie zastąpi jawy.
Karol Solski wykonuje choreografię ograniczoną do podstawowych ruchów. Magdalena Szalbierz próbuje naśladować figury breakdance’u, brakuje jej jednak tanecznej lekkości. Piotr Roszak odgrywa macho, a Mariusz Józefiak drży w sposób niejednoznaczny – taniec czy lęk? Lidia Piskorska przypomina pianistkę lub wiedźmę. Całości dopełniają abstrakcyjne dowcipy, w których aktorzy nie oszczędzają artystów ani osób z niepełnosprawnościami.
„Intro” to szaleństwo wyobraźni rządzone logiką marzenia sennego, gdzie pragnienia mieszają się z koszmarami. Spektakl wykorzystuje szczególne emploi aktorów, by mówić o rolach społecznych i ciałach jako więzieniu. Finałowy monolog Józefiaka z gorzką ironią pointuje:
„To tylko teatr, nic groźnego. Scena jest dla sprawnych, silnych i normalnych. Reszta może popatrzeć. Dostać brawa i wyjść”.
Jak podkreśla recenzent, do takiego teatru nie chodzi się bezkarnie – a „Intro” jest nadzieją na nowy początek.
Treść ma charakter informacyjny - godziny, ceny i terminy mogą ulec zmianie po publikacji. Przed podjęciem decyzji zweryfikuj dane u źródła. Dowiedz się więcej.