Jarek Maszewski urodził się w 1951 roku, zmarł 5 czerwca 2003 roku. Współtworzył m.in. Galerię Wielka 19, podziemne pismo „Veto” i największą na świecie instalację Magdaleny Abakanowicz na poznańskiej Cytadeli.
Od Górczyna do Galerii Wielka 19
Dom rodzinny Maszewskiego przy ul. Wrońskiego 7 na Górczynie należał do jego dziadków, Franciszka i Stefanii Maszewskich. W 1921 roku przenieśli się do Poznania, a w latach 20. Franciszek kupił ziemię w Górczynie, wówczas wsi pod Poznaniem. Po II wojnie światowej rodzina wróciła do częściowo zajętego przez kwaterunek domu. Ojciec Jarka, Tadeusz, pozostał w Poznaniu, w 1950 roku ożenił się z Haliną, a rok później urodził się Jarek.
W 1969 roku Jarek ukończył I Liceum Ogólnokształcące Marcinek i rozpoczął studia na Wydziale Projektowania Plastycznego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny). Na początku studiów współtworzył Galerię Wielka 19 przy ul. Wielkiej i pełnił funkcję jej kierownika. W 1974 roku zorganizowano tam jedną z jego pierwszych akcji plastycznych, związaną z rocznicą zamachu w Chile. W tym samym roku uzyskał tytuł magistra sztuki; rok później na pół roku wyjechał do Indii z grupą pracowników i studentów uczelni.
Opozycja i sztuka w przestrzeni miasta
Od jesieni 1978 roku pracował jako asystent w Katedrze Bioniki. W stanie wojennym działał w strukturach opozycyjnych. Wiosną 1982 roku z Wojciechem Pawlakiem redagował i kolportował podziemne pismo „Veto”, w którym publikowano m.in. teksty Leszka Kołakowskiego, Adama Michnika i Stefana Kisielewskiego.
W 1991 roku prowadził Pracownię Skojarzeń Elementarnych, a rok później założył Kółko Graniaste. W 1996 roku z Asocjacją Kółka Graniastego zrealizował paradę pod hasłem „Miłość i Morze Śródziemne”, która przeszła przez miasto w dniu imienin patronów Poznania – świętych Piotra i Pawła. Zaangażował w nią prawie 300 osób.
Pegazy, scenografie i instalacja Abakanowicz
W 1997 roku zdiagnozowano u Maszewskiego białaczkę. Mimo leczenia opracował scenografię i wyreżyserował widowisko „Orszak dla Ottona III” zaprezentowane podczas Dnia Polskiego na EXPO 2000 w Hanowerze. Cztery Pegazy z tego widowiska są do dziś symbolem miejskich korowodów rocznicowych. Maszewski budował je ze studentami w ogrodzie na Górczynie, a później ustawił je na dachu Teatru Polskiego z okazji 125-lecia sceny.
1 grudnia 1996 roku napisał do Magdaleny Abakanowicz list, w którym prosił, aby jej praca znalazła się w Poznaniu. W 2000 roku środki na realizację udało się zebrać m.in. od Piotra Voelkela i Fundacji 750-lecia Lokacji Poznania. 19 października 2002 roku na Cytadeli odsłonięto instalację składającą się ze 112 kroczących, wydrążonych korpusów bez głów i rąk – największą na świecie instalację Abakanowicz. Maszewski, już bardzo słaby, uciekał ze szpitala i towarzyszył artystce w kolejnych etapach powstawania dzieła.
Był autorem m.in. plakatu na 25-lecie Czerwca 56, niezrealizowanego projektu pomnika Jana Pawła II oraz domu dla aktorów Ósemek. W grudniu 2002 roku został profesorem, zmarł 5 czerwca 2003 roku.
Nigdy nie eksponował swojej osoby. A nawet stawał się jakby „niewidzialny”. To z pewnością jedna z najważniejszych cech prawdziwie wielkich ludzi – mówił w czasie Żałobnego Senatu rektor ASP prof. Wojciech Müller.
Treść ma charakter informacyjny - godziny, ceny i terminy mogą ulec zmianie po publikacji. Przed podjęciem decyzji zweryfikuj dane u źródła.